دستانت رابسویم آوردی
برق همیشگی درچشمانت بود
به راست وچپ می غلتید
رقص برگهای پاییزراتداعی می کرد
وآغوش زمین همواره گرم است
چه بگویم
آخراین دستانم نبودکه بی تاب شده بود
لبانم دلتنگی می کرد
دلواپس بود
وسایبان چشمانت راطلب می کرد
وتوتنها به دستانم امیدواربودی
دستانم خشکیده بود
چندگام مانده بود
وحال یک گام
گفتی
هیچگاه دستانم را برایت مهیانخواهم کرد
وبی هیچ درنگی رفتی
لبهایم خشکید

عسل

همه هستي من آيه تاريكيست كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه كشيدم آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم
زندگي شايد
يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد
زندگي شايد
ريسمانيست كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد
زندگي شايد طفلي است كه از مدرسه بر ميگردد
زندگي شايد افروختن سيگاري باشد در فاصله رخوتناك دو همآغوشي
يا عبور گيج رهگذري باشد
كه كلاه از سر بر ميدارد
و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد صبح بخير
زندگي شايد آن لحظه مسدوديست
كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد
و در اين حسي است
كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت
در اتاقي كه به اندازه يك تنهاييست
دل من
كه به اندازه يك عشقست
به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيباي گلها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي
و به آواز قناري ها
كه به اندازه يك پنجره مي خوانند
آه
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من
آسمانيست كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد
سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست
و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد
دستهايت را دوست ميدارم
دستهايم را در باغچه مي كارم
سبز خواهم شد مي دانم مي دانم مي دانم
و پرستو ها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت
گوشواري به دو گوشم مي آويزم
از دو گيلاس سرخ همزاد
و به ناخن هايم برگ گل كوكب مي چسبانم
كوچه اي هست كه در آنجا
پسراني كه به من عاشق بودند هنوز
با همان موهاي درهم و گردن هاي باريك و پاهاي لاغر
به تبسم معصوم دختركي مي انديشند كه يك شب او را باد با خود برد
كوچه اي هست كه قلب من آن را
از محله هاي كودكيم دزديده ست
سفر حجمي در خط زمان
و به حجمي خط خشك زمان را آبستن كردن
حجمي از تصويري آگاه
كه ز مهماني يك آينه بر ميگردد
و بدينسانست
كه كسي مي ميرد
و كسي مي ماند
هيچ صيادي در جوي حقيري كه به گودالي مي ريزد مرواريدي صيد نخواهد كرد
من
پري كوچك غمگيني را
مي شناسم كه در اقيانوسي مسكن دارد
و دلش را در يك ني لبك چوبين
مي نوازد آرام آرام
پري كوچك غمگيني كه شب از يك بوسه مي ميرد
و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد

 فروغ فرخ زاد

زندگی با عشق شروع میشود و دوباره با عشق به آخر میرسد

اگه بیستون قصه
داده تن به زخم تیشه
واسه فرهاد اگه شیرین
توی قصه هاست همیشه
اگه شولای تن من واسه تو شعر و ترانست
اگه رو سینه خستم زخمی از تیغ زمانست
با طلوع چشمای تو
سر میرم از سر آواز
با تو فرهادم و عاشق
با تو همصدا و همراز
تو که مثل شیرین تر از شیرین تو مثه شعر وغزل
پا گذاشتی به دلم با اسم خوشرنگ عسل
تو که مثل شیرین تر از شیرین تو مثه شعر وغزل
پا گذاشتی به دلم با اسم خوشرنگ عسل
*****
تو همونی که سیاهی چشات
رنگ روزگار بی تو بودنه
تو ترنم نگات ترانه هام
خط به خط از نفسات سرودنه
تو عزیزی با شکوهی مثه ماه
پاک وروشن مثه در یاچه نور
توی ساقه دو دستت گل عشق
قلب مهربونت از جنس بلور

تو که مثل شیرین تر از شیرین تو مثه شعر وغزل
پا گذاشتی به دلم با اسم خوشرنگ عسل
تو که مثل شیرین تر از شیرین تو مثه شعر وغزل
پا گذاشتی به دلم با اسم خوشرنگ عسل

عسل

نمی دانم چرا باد بلند تر صدایم می کند . نمی دانم چرا ساعت آرام هر شب ، فریاد می کشد .

نمی دانم چرا خواب سراغی از من خسته نمی گیرد . خسته ام . خسته از هزار راه ناپیموده و

 صد هزار حرف شنوده . خسته از دیدار هر روز هر آنچه نیست . خدایا چرا صدایم را نمی شنوی ؟ امشب

که به تو نزدیک ترم . گوئی زبان گلایه من شده این قلم که هر گز خنده کودکی را تا به حال ننوشته . انگار

جز عشق و درد چیزی نمی داند . خسته ام ، تنهایم . می خواهم بروم تا دور دست . تا کویر . تا آنجا که  

کسی صدایم را نشنود و آنجا تورا فریاد زنم . شاید آنجا ، دور از چشم همه ، نوری از بالا بیاید و مرا با

خود ببرد . تا کجا ؟ تا آنجا که کسی این را نخواند . تا آنجا که کسی مرا نداند . تا آنجائی که هر شاخه ای

به قصد اطعام دست بلند می کند . نمی دانم چرا نمی رسم . شاخه را با نیت فرار از این وهم با نام

سیب صدا می زنم . کاش کسی رد می شد و دستم را می گرفت و هرگز سیبی نمی داد . باید بروم .

باز باد صدایم می کند

.

 عسل