ارزومند آرزوهای شما بانوی مهتاب

باورش کردم

ندانستم تمام حرفهایش دروغ بود

خنده هایش دروغ و بی احساس

گریه هایش هم کمی عجیب است

ندانستم ویرانگری آمده ویرانم کند

سا حر است می خواهد سحر سامانم کند

ندانستم رهگذر است، بهانه اش خستگی

برای اغفا ل من می آید از در دلبستگی

باورش کردم

و حرفهایش را شنیدم

دلم که با دلش یکدل شد جز آزار چیزی ندیدم

زبان بازیش که تمام شد

دل ساده ام که رام شد

دیگر دوست داشتنی در کار نبود

دیگر دوستی منتظر سر قرار نبود

راست و دروغ به عشق من قسم خورد

چیزی نگفتم من هر چه به روزم آورد

عشق نخستين بينش را نسبت به ابديت به تو هديه مي دهد.

عشق نخستين آزموني است که زمان را به فراسو مي برد.

اين گونه است که عاشقان هرگز از مرگ نمي هراسند.

عشق مرگ نمي شناسد

روزها رفتند و من ديگر
خود نمي دانم كدامينم
آن من سرسخت مغرورم يا من مغلوب ديرينم؟؟

گفتم ای خوبم به فريادم برس كه اولين عشقم نميرد

ترسيدی و باور نكردی

گفتم از نامهربان بودن پشيمان می شوی

باور نكردی

اشك مرا ديدی

ترسيدی و باور نكردی

پاكش نكردی

سوختن ها را تماشا كردی و پرپر زدن ها را

ترسيدی و باور نكردی

هيچگاه باورم نكردی.......

اي كاش گل بودي و من از باغها ميچيدمت

يا كه طلوعي بودي و از پنجره ميديدمت

اي كاش چشمانت ضريحي داشت چون رنگين كمان

هر وقت باران مي گرفت از دور مي بوسيدمت

قلب مرا ميان غمت جا گذاشتي

تو در حريم غربت من پا گذاشتي

رفتي و در سكوت تماشا نمودهام

تنهايي مرا تو چه تنها گذاشتي

رفتي و سهم عشق براي دل توبود

سهمي براي اين دلم آيا گذاشتي؟

يك بغض كال، يك سبد از درد بيكسي

سهم من غريب كه اينجا گذاشتي

گفتي بهار مي رسد اما دروغبود

در قلب من غمي چو اهورا گذاشتي

مجنون ديگري شدي و دشت پيشروت

من را ميان غصه چو ليلا گذاشتي

گفتي كه از بهشت نصيبي نبردهاي

آن را تمام گردن حوا گذاشتي

يك قطره اشك سهم من از روزگارشد

در لحظه اي كه پا به دنيا گذاشتي

گفتم از آتش عشقت چه كنم گفت بسوز

محال

.....شاید, محال نیست

آنکس که درد عشق بداند

اشکی بر این سخن بفشاند

این سان که ذرِّه های دل بی قرار من

سر در کمند عشق تو جان در هوای توست

شاید, محال نیست که بعد از هزار سال

روزی غبار ما را آشفته سوی باد

در دوردست دشتی از دیده ها نهان

بر برگِ ارغوانی

پیچیده با خزان

با پای جویباری

چون اشک ما روان

!!پهلوی یکدیگر بنشاند

!!ما را به

در كتاب چار فصل زندگی

صفحه ها پشت سر هم می روند

هر يك از اين صفحه ها يك لحظه اند

لحظه ها با شادی و غم می روند

آفتاب و ماه يك خط در ميان

گاه پيدا ، گاه پنهان می شوند

شادی و غم نيز هر يك لحظه ای

بر سر اين سفره مهمان می شوند

زندگی تركيب شادی با غم است

دوست می دارم من اين پيوند را

گرچه می گويند شادی بهتر است

دوست مي دارم گريه با لبخند را

دوستتون دارم بانوی مهتابی

زندگی گُل زردی ست به نام غم ...

... مرواريد غلتانی ست به نام اشک ...

 آيينه شکسته ايست به نام دل...

و بالاخره فرياد بلندی ست به نام آه

عسل