وبلاگهای عاشقانه !!!

آدم وقتی می افته به وبلاگ گردی و سرک به این و اون وبلاگ می کشه یکی از چیزایی که خیلی می بینه اینه که اشعار و مطالب عاشقانه اگه حرف اول رو نزنه لا اقل خیلی زیاده ووووووو!

اونی که به ذهن آدم می رسه اینه که این طور نوشتن حکایت از یه احساس نیاز درونی می کنه

چون اونی که گرسنه است همیشه وصف نون و غذا رو  می کنه و از باب و صف العیش نصف العیش حرف از غذاهای گوناگون می زنه

اونی که عشق ماشین داره همش تو فکر ماشینهای مختلف با مدلهای گوناگون(ژیان ) و خصوصیتها و ویژگیهاش غور می کنه و خوش داره در باره ش حرف بزنه

خلاصه هرکی دوست داره از چیزی بگه که ذائقه اش رو شیرین می کنه (مثل شیرین عسل)

اینا هم که من می بینم فکر می کنم عشق و محبت خوراک مورد نیازشونه که بهش نرسیدند ، و حالا میان از یه چیز دست نیافته که آرزوشو دارن ، با آه و سوز دل (که گاهی دل آدم براشون کباب می شه) می گن ، بعضی با نثر بعضی با نظم بعضی با نثر مسجع و ... (آخی )

اما همه شون با زبون بی زبونی یه چیز رو فریاد می کنن : آی عشقققققققق

"روح ما به ویتامین عشق نیازمنده و کمبود اونو با تمام وجود احساس می کنیم و چون جای دیگه گوش شنوایی نیست ، اینجا اومدیم که اونو با وبلاگ نویسی بیان کنیم "( کو گوش شنوا )

شاید از خودشون بپرسی انکار کنن اما بقول نمی دونم کی : رخ زردم خبر دهد از سر درون (آخه بس که مغرورن )

حرف من اینه که باید برای سوز دلهای اونا مرهمی تهیه کرد که کبوترای عاشق بتونن با خیال راحت در گوش هم بغبغو کنن . اونم کبوتر سفیداااااااا )

اما صد تاسف که فرهنگ نادرست جامعه اصلا نیاز اونا رو به عشق ورزی قبول نداره و حتی اونا رو بچه ای می دونه که دهنش بوی شیر می ده . آخه چرا ؟؟ جایی نتوانستم بیانش کنم تنها جایی که به زهنم خطور کرد وبلاگ من بود .  موفق باشید .عسل